March 28, 2009 may sinabi sa akin si D “gaano mo kakilala si N? kase sa nakikita ko syo, hindi sya worth it para syo“ “I know her from the start kase masnakasama ko sya ng matagal N is PLASTIC, TSISMOSA, BACK FIGHTER at MANGGAGAMIT” may replied. Expected ko na yung sasabihin ni D sa akin kase sa mga parinig nya sa akin for the fast few days, alam ko na something happened na hindi ko alam at ako ang topic. BINGO ako nga ang topic (Thanks D for telling me the truth). Nalungkot ako at affected ako sa narinig ko kase ang babaw ng judgment nila sa akin. Tinalo pa nila yung mga kaibigan ko na matagal ko ng nakasama at nakatrabaho (Thanks D again sa pagsasaway mo sa kanila). Hindi ko pinakita kay D na affected ako, pero naiyak ako sa harapan nya, hindi ko na kase napigilan “hindi kase nila alam kung ano ang pinagdadaanan ko”yan lang ang nasabi k okay D sabay tulo ng luha ko. Alam ko na prepared si D sa mangyayari at sa magiging reaction ko (tatahimik lang ako at hindi ko sila kakausapin). After office D said to us “lakad tayo pa uwi, then kain tayo ng fish balll, “okey” my replied. Lakad lakad lakad . . . hala wala si Manong so meaning walang firsh ball so kawawa naman si L kase first time naming syang inayang maglakad at kumain ng fish ball kay Manong tapos wala pa hu hu hu how SAD. D said “Isaw nalang tayo sa UP (Mang Larry’s)” “okey pero sakay na tayo ng jeep D please” my replied. Happy food Isaw ni Mang Larry yahoooooo, sobrang busog kami. D decided to walk again until sa Central Gate Exit, sakit na ang paa ko pero okey lang enjoy naman. What an experience naligaw kami sa kalalakad at kakahanap ng labasan hu hu hu . . . balik kami sa Shopping mall what? . . . naligaw talaga kami. . .so hindi sumuko si D kailangan makita namin yon exit na yon, so far sa pagtitiyaga namin sa paghahanap ng way narating din namin thanks GOD nakauwi din kami. Pagdating ko sa house nag text agad ako kay D.
March 30, 2009 start na ng hindi ko pagsasalita sa kanila, wala akong ibang kinakausap except D. Naaparinig na sila syempre. . . hinayaan ko lang sila, lalo silang nagpaparinig ng kung ano ano lalo na si N (palengkera) sobrang pikon kase sila sa pananahimik ko.
Mar 25, 2009 6:00pm I decided to back to Manila para makapagreport na rin ako sa work. Much better na mayginagawa ako kesa nasa house lang ako. Ang hirap ng feeling na tinagago mo sa mga tao ang nararamdaman mo. Kapag mag isa na lang ako, doon ko lang nagagawang umiyak, ang sakit sobrang sakit (sana ako nalang). Everytime na naaala ko sya naiiyak nalang ako, wala akong magawa. Ang hirap ng pinagdadaanan ko that time.
March 26, 2009 my first day sa office I will try to be okey, pero there is a time na maaala at naiisip ko pa rin si Grandma. Kailangan kong maging STRONG kahit alam ko sa sarili ko na nahihirapan ako dapat ipakita ko sa mga tao na strong ako, kakayanin ko kahit wala na si Grandma. It’s not easy for me but I need to do this for myself. One of my friend visit me sa room ko “kumusta kana? Anong nagyari kay grandma mo?” ayaw ko na sana muna sagutin or kausapin kaso parang unethical naman. “I am okey naman, maraming tao ang nagpunta, nag uwian silang lahat, nakakapagod kase ako lahat halos ako ang nag asikaso”. After that pinutol ko na yung kwentohan kase hindi ko napigilan na umiyak. A and N my officemate nagpaparinig regarding sa hindi ko pagsagot sa mga text nila at bakit laging delay ang reply ko sa kanila. Ayaw ko na muna silang patulan kase lalo lang akong nastress ang sarili ko sa kanila. Nagfocus ako sa work ko pinili kong manahimik nalang muna, kase alam ko namang may time for that matter to discuss everything.(kaya nga si N nagdala ng food kase alam nya na papasok na ako at may dala rin akong food for them). Work work work work . . . . . I don’t want STRESS
