Mar 25, 2009 6:00pm I decided to back to Manila para makapagreport na rin ako sa work. Much better na mayginagawa ako kesa nasa house lang ako. Ang hirap ng feeling na tinagago mo sa mga tao ang nararamdaman mo. Kapag mag isa na lang ako, doon ko lang nagagawang umiyak, ang sakit sobrang sakit (sana ako nalang). Everytime na naaala ko sya naiiyak nalang ako, wala akong magawa. Ang hirap ng pinagdadaanan ko that time.
March 26, 2009 my first day sa office I will try to be okey, pero there is a time na maaala at naiisip ko pa rin si Grandma. Kailangan kong maging STRONG kahit alam ko sa sarili ko na nahihirapan ako dapat ipakita ko sa mga tao na strong ako, kakayanin ko kahit wala na si Grandma. It’s not easy for me but I need to do this for myself. One of my friend visit me sa room ko “kumusta kana? Anong nagyari kay grandma mo?” ayaw ko na sana muna sagutin or kausapin kaso parang unethical naman. “I am okey naman, maraming tao ang nagpunta, nag uwian silang lahat, nakakapagod kase ako lahat halos ako ang nag asikaso”. After that pinutol ko na yung kwentohan kase hindi ko napigilan na umiyak. A and N my officemate nagpaparinig regarding sa hindi ko pagsagot sa mga text nila at bakit laging delay ang reply ko sa kanila. Ayaw ko na muna silang patulan kase lalo lang akong nastress ang sarili ko sa kanila. Nagfocus ako sa work ko pinili kong manahimik nalang muna, kase alam ko namang may time for that matter to discuss everything.(kaya nga si N nagdala ng food kase alam nya na papasok na ako at may dala rin akong food for them). Work work work work . . . . . I don’t want STRESS
